„Szczęście nie zależy od tego, czy jest się takim samym jak wszyscy, czy zupełnie innym. Zależy od nas samych”. Ona – piękna, młoda, utalentowana kobieta, od dziecka zmagająca się z chorobą, która nie zamierzała się cofnąć, a wręcz przeciwnie – postępowała. Jej całe życie to walka o normalność, bo jej odmienność ją definiowała w oczach innych ludzi, a w końcu i w jej własnych. Choć często załączał się jej tryb czarnowidztwa, czułą się bezużyteczna, wadliwa i niezasługująca na szczere uczucie, w głębi serca wierzyła, że i ją w życiu może spotkać coś dobrego. On – poturbowany przez życie jak mało kto, mimo wszystko twardy facet. Choć od dziecka czuł się jak niepasujący do świata, przytłoczony rzeczywistością – jako samotny ojciec miał konkretny, niezaprzeczalny powód, by zawalczyć o godne życie nie tylko swoje, ale i swojej córki. Ona, z natury zamknięta w sobie, nie potrafiła być zawsze szczera. O nie był gotowy na szczerość. Ale to był ten właściwy moment. Oni musieli się spotkać. Czy dwójka ludzi zbyt odmiennych od wszystkich stanie się idealna dla siebie? „Za ścianą ciszy” to pięknie opowiedziana, wzruszająca historia, o tym ile człowiek jest w stanie udźwignąć. Autorka porusza tu ważne społecznie tematy, od funkcjonowania osób niepełnosprawnych w rodzinie, grupie rówieśniczej, potem w związkach, po toksyczne relacje, samotność wśród ludzi i zjawisko autoagresji. Warto przeczytać. To lekka i pełna emocji historia, która otwiera oczy na kilka naprawdę ważnych spraw. Polecam.