„(…) życie to scenarzysta, który nie znosi nudy lub zbyt pomyślnej passy ”. Życie pisze najlepsze scenariusze. Prawda stara jak świat i wciąż aktualna. Patrycja po raz drugi wyszła za mąż. Niby mądrzejsza. Dojrzalsza. Ukierunkowana na szczęście i stabilizację u boku, tym razem właściwego mężczyzny. Kiedy dowiedziała się, że jest w ciąży, zaklinanie rzeczywistości na nic się zdało. Patrycja doskonale wiedziała, że jej mąż nie jest ojcem dziecka. Postanowiła jednak przemilczeć ten fakt i żyć normalnie. Jak się okazało, jej mąż również miał swoją tajemnicę, która też nie została w porę wypowiedziana. Oboje nie do końca jednak wzięli pod od uwagę, że życie z poczuciem winy, to dość koszmarna sprawa. Mamy tu zatem z pozoru szczęśliwe małżeństwo, które rozmawia o wszystkim, tylko nie o swoich emocjach. Patrycja i Miłosz – żadne z nich nie potrafi zdobyć się na szczerość, choć każde chce być uczciwym wobec siebie i innych. Ich życie składa się z ciągłych napięć i małych ulg. Pełno tu kłamstw, strachu, egoizmu, ale i miłości. Czy rodzina zbudowana na kłamstwie i niedomówieniach może być szczęśliwa? Czy przemilczenie jest gorsze niż kłamstwo? Prawda niszczy czy daje wybór? Ile można znieść dla dobra dziecka i w imię miłości? I czy zawsze trzeba wybrać drogę w prawo lub w lewo? Może czasami trzeba po prostu iść prosto przed siebie? Autorka tej pięknie opowiedzianej historii bardzo szanuje swoich czytelników nie oceniając bohaterów. Pozwala płynąć z nimi na fali bezlitosnych emocji i wydać własne sądy. Polecam.