„(…) życie to scenarzysta, który nie znosi nudy lub zbyt pomyślnej passy ”. Życie pisze najlepsze scenariusze. Prawda stara jak świat i wciąż aktualna. Patrycja po raz drugi wyszła za mąż. Niby mądrzejsza. Dojrzalsza. Ukierunkowana na szczęście i stabilizację u boku, tym razem właściwego mężczyzny. Kiedy dowiedziała się, że jest w ciąży, zaklinanie rzeczywistości na nic się zdało. Patrycja doskonale wiedziała, że jej mąż nie jest ojcem dziecka. Postanowiła jednak przemilczeć ten fakt i żyć normalnie. Jak się okazało, jej mąż również miał swoją tajemnicę, która też nie została w porę wypowiedziana. Oboje nie do końca jednak wzięli pod od uwagę, że życie z poczuciem winy, to dość koszmarna sprawa. Mamy tu zatem z pozoru szczęśliwe małżeństwo, które rozmawia o wszystkim, tylko nie o swoich emocjach. Patrycja i Miłosz – żadne z nich nie potrafi zdobyć się na szczerość, choć każde chce być uczciwym wobec siebie i innych. Ich życie składa się z ciągłych napięć i małych ulg. Pełno tu kłamstw, strachu, egoizmu, ale i miłości. Czy rodzina zbudowana na kłamstwie i niedomówieniach może być szczęśliwa? Czy przemilczenie jest gorsze niż kłamstwo? Prawda niszczy czy daje wybór? Ile można znieść dla dobra dziecka i w imię miłości? I czy zawsze trzeba wybrać drogę w prawo lub w lewo? Może czasami trzeba po prostu iść prosto przed siebie? Autorka tej pięknie opowiedzianej historii bardzo szanuje swoich czytelników nie oceniając bohaterów. Pozwala płynąć z nimi na fali bezlitosnych emocji i wydać własne sądy. Polecam.

„Kłamstwo można długotrwale podtrzymywać, dlatego że gdy ludzie już się w nie zaangażują, to potem sami będą się w nim utwierdzać, odrzucając liczne dowody podważające jego sens”. Amanda, młoda dziewczyna marząca o pracy dziennikarki, podczas wakacji postanawia nie marnować czasu i podjąć pracę jako niania. Chce poznawać ciekawych ludzi i nowe miejsca. Ekscytuje ją podróż do Portugalii, gdzie rodzina dziecka, którym ma się opiekować zamierza spędzić wakacje w nadmorskiej willi położonej w niezwykle malowniczym zakątku tego kraju. To właśnie w Portugalii poznaje legendarną rodzinę Temple’ów: byłą sławną aktorkę – żonę popularnego profesora oraz twoje ich dorosłych dzieci i ich rodziny. Klan, z pozoru idealny i bez skazy. Cztery pokolenia Temple’ów również spędzały wakacje w tym samym miejscu co Amanda, choć dla nich nie miały one mieć wymiaru przyjemności. Dziewczyna szybko orientuje się, że coś tu jest nie tak. W tej rodzinie liczyło się przede wszystkim odgrywanie ról. Dynamika mikrokosmosu Temple’ów była niczym taniec, rytuał, zbiór wzajemnych zobowiązań i strategii. Każdy miał coś na sumieniu, pilnie strzeżony sekret. A to, co wydarzyło się w tym miejscu 16 lat temu, nadal stanowiło niezatartą i głęboką rysę na nieskazitelnej skorupie pozorów. Narcystyczni rodzice wywierający wpływ na swoje dzieci, dawkujący im kroplówkę obrzydliwej hipokryzji i fundujący zastrzyki krytyki i rozczarowania – to tylko wierzchołek góry lodowej. Kreowanie rzeczywistości zgodnej ze swoimi oczekiwaniami stanowiło życiowy cel wszystkich Temple’ów. Czy domorosła dziennikarka z ambicjami odkryje prawdę o wydarzeniach sprzed 16 lat i nie tylko? Czy rodzinne wakacje okażą się katharsis? Retrospekcja czyli przywoływanie przeszłości, by sobie przypomnieć wcześniejsze wydarzenia, zrozumieć okoliczności następstw akcji. Już sam tytuł książki ją zatem definiuje. Autor w ciekawy sposób porusza wiele tematów: teorie spiskowe, mechanizm wyparcia i mit idealnej rodziny. Ta książka jest świetnie pomyślana, znakomicie napisana. Zakończenie wgniata w fotel. Polecam.