Jessie Burton - Złoty dom

Dom pełen tajemnic

Nowa powieść Jessie Burton „Złoty dom” czyta się z wielkimi emocjami, chcąc jak najszybciej poznać finał. Jednocześnie smakuje się tę piękną, wyrafinowaną prozę niczym najbardziej wyszukany rarytas. A potem żałuje się, że to już koniec…

„Złoty dom” jest kontynuacją bestsellerowej „Miniaturzystki”, jednak można czytać tę powieść jako oddzielną historię, gdyż autorka dzięki różnym retrospekcjom i aluzjom przypomina wydarzenia z przeszłości.

Akcja rozgrywa się na początku XVIII wieku w Amsterdamie.

Osiemnastoletnia Thea Brandt, córka zamożnego pracownika handlowej Kompanii Wschodnioindyjskiej, wkracza w świat dorosłości, czym jest bardzo podekscytowana. Szybko jednak jej marzenia zderzają się z brutalną rzeczywistością. Okazuje się, że rodzina jest zadłużona, a ciotka szuka dla niej bogatego męża, którego fortuna wybawiłaby Brantów z finansowej opresji.

Wrażliwa, ale i zadziorna Thea postanawia jednak wyjść za mąż tylko z miłości, tym bardziej, że ma już sekretnego adoratora, o czym bliscy nie wiedzą.

Tajemnice zaczynają się mnożyć, gdy dziewczyna otrzymuje w przesyłkach dziwne miniaturowe figurki…

Rodzinnych sekretów jest w tej powieści mnóstwo.

Kim była matka Thei, która zmarła podczas jej narodzin?

Dlaczego dziewczyna ma ciemną karnację?

Kim jest tajemnicza miniaturzystka? Niby nieobecna, a jednak wciąż przypominająca o swojej obecności…

To tylko niektóre zagadki, które sprawiają, że od lektury trudno się oderwać.

Nie mniej ciekawy jest świat, w którym żyją postacie.

Osiemnastowieczny Amsterdam urasta tu do zbiorowego bohatera. Poznajemy jego klimat, architekturę, topografię… Opisy są tak synestezyjne, że niemal fizycznie odczuwa się chłód nieogrzewanych pomieszczeń, wiatr hulający po ulicach, smród panujący w dzielnicach biedoty i piękne zapachy towarzyszące wystawnym przyjęciom.

Interesująca jest też obyczajowość mieszkańców, którzy żyją w zgodzie z konwenansami, nawet jeśli oznacza to cierpienie. Tego jednak nie wolno wystawiać na światło publiczne. Zakłamanie, dwulicowość, okrucieństwo ukrywane pod płaszczykiem uprzejmości i troski to codzienność w arystokratycznym i mieszczańskim świecie.

Autorka jawi się nie tylko jako znawczyni epoki, ale i ludzkiej duszy. Stworzone przez nią postacie to misternie utkane portrety psychologiczne. Wraz z nimi przeżywamy smutki, lęki, rozczarowania, życiowe dramaty, ale i radości oraz nadzieje.

Każdy ma tu swoją mniejszą lub większą historię, którą poznajemy stopniowo, co bardzo potęguje napięcie.

**Jessie Burton od dawna jest dla mnie malarką słów. **Pisze pięknie, elegancko, wyrafinowanie. Czytanie jej książek to prawdziwa przyjemność.

Zdania są oryginalne, ale nie barokowe; bardzo przemawiają do wyobraźni odbiorcy. Czasem wystarczy jedno porównanie czy krótki opis, by zwrócić uwagę czytelnika i sprawić, że chce się wracać do wielu fraz.

Dla miłośników wysokiego stylu to prawdziwa uczta duchowa.

Polecam szczerze wszystkim tym, którzy szukają w literaturze czegoś więcej niż tylko rozrywki i potrafią docenić kunszt języka.

Beata Igielska