Przyznam, że bardzo miło mnie ta pozycja zaskoczyła. Przede wszystkim fakt, że jest napisana bardzo dojrzale. Poszperałam trochę i już wiem, że Sonia Rosa, która ma na swoim koncie stosunkowo niewiele powieści, to pseudonim znanej polskiej pisarki. Nie będę zgadywać, której, jednak po tej książce zauważyłam, że to musi być ktoś, kto napisał znacznie więcej książek. To w tej pozycji widać. Wyróżnia ją doskonały warsztat, świetny styl i przede wszystkim bardzo przemyślane prowadzenie fabuły, a także rewelacyjny pomysł na nią. Porachunków gangsterskich mamy w literaturze sporo i mnie już się one nieco przejadły. Jednak tu dostałam coś innego, a mafijne rozrywki traktowałam jako dodatek do właściwej akcji. Bardzo dobrze autorce udało się przedstawić portret psychologiczny głównego bohatera. Mężczyzny z jednej strony uzależnionego od seksu i czerpiącego z niego przyjemność, z drugiej człowieka skonfliktowanego z samym sobą. Błażej twierdzi, że robi to, co robi dla pieniędzy, że w żadnym zawodzie nie miałby możliwości zarobić tak dużo i tak szybko. Stara się nie angażować zbytnio w to, co robi. Wykonuje zadanie i idzie do domu. Prywatnie jest mężczyzną inteligentnym i oczytanym. Obserwując jego poczynania można odnieść wrażenie, że ta jego postawa to zasłona dymna. Mężczyzna pragnie bliskości i drugiej osoby u swojego boku, jednak boi się na tę bliskość otworzyć, nie chce zostać zraniony. Kiedy spotyka Julię, jego maski zaczynają spadać jedna po drugiej. Pytanie tylko, czy będzie gotowy na to, aby dać szansę prawdziwym uczuciom. Interesująca i angażująca fabuła to w tej powieści jednak nie wszystko. Intrygujący i przystojny (a jakże!) bohater to również nie wszystko. Powieść potrafi rozpalić zmysły. I mówi to osoba, która za erotykami nie przepada. Także na przykładzie erotyki widać dojrzały warsztat autorki. Jest ostro, jest pikantnie i gorąco, jednak Sonia Rosa pisze tak, aby nie wywoływać u czytelnika zniesmaczenia. Erotyka w jej wydaniu jest odważna i elektryzująca, ale wyważona. Autorka wie, jak umiejętnie przekraczać granice, czym zachęca czytelnika do dalszego zagłębiania się w lekturę. Chociaż w powieści aż roi się od namiętnych scen łóżkowych, książkę czyta się naprawdę dobrze i z miłą chęcią przewraca kolejne kartki. Akcja jest szybka, co tylko sprawia, że czytanie jest jeszcze bardziej przyjemne. Dodatkowo fabułę urozmaicają świetnie utkane gangsterskie intrygi i walka o ogromne pieniądze. Dzięki temu ta powieść to nie tylko erotyk, ale też całkiem niezły kryminał. Jest w tej książce pewna tajemnica, są niespodziewane zwroty akcji i jest ogrom emocji, które nie pozwalają się od tej powieści oderwać. Co tu dużo gadać, „Boski” jest boski. Angażuje, intryguje, rozpala do czerwoności, a finalnie wciska w fotel. Polecam!

"Czas dla każdego płynie inaczej." „9 godzin do nieba”, czyli historia młodego człowieka na ostrym zakręcie życia. Michael ma 26 lat, jest doradcą bankowym. Daje się poznać jako samotny wśród ludzi, wyobcowany introwertyk. Mieszka w Nowym Jorku, mieście, które nigdy nie śpi, ale też mieście strachu. I tak jak to miasto, jest czasami mroczny i pusty, innym razem nieobliczalny i zaskakujący. Michael czuje się źle sam ze sobą. Jest jak płomień, który podczas burzy jest targany na różne strony. Jego marzeniem jest, by ta burza została opanowana. Czasami pomaga mu w tym jego najlepsza przyjaciółka – heroina. To ona przejmuje władzę nad jego umysłem i ciałem, lecz tylko na chwilę, po której wraca ból istnienia. Choć mało znamy szczegółów z życia głównego bohatera, myślę, że wielu ludziom jest łatwo go zrozumieć. Jego życie to walka z depresją, uzależnieniem i samym sobą. Każdego dnia rozczarowany życiem, umiera na nowo. Nie potrafi dostrzec szczęścia i uwierzyć że taki stan go w ogóle kiedykolwiek będzie dotyczył. Michaela poznajemy, gdy dobija targu z bezwzględnym sprzedawcą „perły wśród zabójczych narkotyków”, która daje gwarancję spokojnej śmierci w ciągu 9 godzin od zażycia. Po połknięciu tabletki nie ma już odwrotu. Michael kupuje Niebo – bilet do piekła w jedną stronę i wyrusza w swoją ostatnią podróż. Jest tylko jeden problem, podczas tych 9 godzin niechcący znajduje swój powód do życia. To wstrząsa jego światem. Czy Michael to desperat? Ile czasu potrzeba, by stwierdzić, że żyje się już dostatecznie długo? Czy można przeżyć wszystko co warto przeżyć w ciągu jednego roku, miesiąca, wieczoru? „9 godzin do nieba” to niezwykła książka, która może mieć znaczenie dla osób w różnym wieku. Dla młodych ludzi może stanowić dowód, że życie potrafi i lubi zaskoczyć i nigdy nie wiadomo jaki moment wybierze, by pozwolić nam poczuć, że ma sens. Dojrzałych czytelników skłania do refleksji i odszukania w pamięci momentów zwątpienia w sens życia i stwierdzenia, że może jednak i one były ważne, by choć na chwilę doświadczyć szczęścia. Depresja to podstępna choroba, która może dotknąć każdego. Miejmy oczy szeroko otwarte.. Polecam.

Od jakiegoś czasu nie lubię się z thrillerami psychologicznymi. Ale kiedy czytam takie cudeńka jak to, zmieniam zdanie o 180 stopni. Jak dobrze było w końcu przeczytać coś co było dobrze poprowadzone, miało w znakomity sposób rozpisane postaci i nakreślony klimat tajemnicy, który unosił się wolno jak poranna mgła. Cieszę się, że autorka nie wyłożyła wszystkich kart na stół, tylko powoli scena za sceną, dialog za dialogiem wprowadzała nas w całą historię. Odkrywając tę historię krok po kroku można było w nią wsiąknąć i delektować się tym ostatecznym asem w rękawie, który został wyłożony na stół pod sam koniec. Bawiłam się wyśmienicie podczas czytania tej książki i z pewnością nadrobię poprzednie pozycję autorki. Ode mnie 9/10.

"(…) prawda jest cieniem, który z upływem czasu zmienia kształt". „Rezydencja” – klimatyczna powieść gotycka z elementami thrillera. Autorka w niezwykle ciekawy sposób opowiada historię mieszkańców pewnej rezydencji, gdzie rozegrał się dramat rodzinny, którego skutki dotknęły wiele osób. Arrowood – willa zbudowana z rozmachem, imponująca i zachwycająca. Położona nad brzegiem Missisipi w południowej części stanu Iowa. To tu, przed niespełna 20-laty, mieszkała szczęśliwa rodzina: małżeństwo i trójka ich dzieci: Arden i jej młodsze siostry bliźniaczki. W pewne wrześniowe popołudnie 1,5- roczne bliźniaczki zniknęły bez śladu. A Arden - ich 8-letnia siostra, była jedynym świadkiem ich porwania. Pomimo zakrojonych na szeroką skalę poszukiwań, dziewczynek nigdy nie odnaleziono, a rodzina pogrążona w żalu i rozpaczy rozpadła się i w końcu opuściła rezydencję. Po latach, 25-letnia Arden jako spadek po ojcu otrzymała na własność Arrowood – swoje miejsca na ziemi. Miejsce, gdzie kiedyś była kompletna i znowu mogła się taka stać. Postanawia zatem wrócić do domu. Poznajemy młodą kobietę naznaczoną żałoba trwającą nieustannie od lat. Ogarniętą nostalgią, która była jej chorobą psychiczną i dolegliwością fizyczną. Bo Arden zawsze wierzyła, że jej siostry gdzieś tam są. Dla niej nie były martwe ani żywe. Pozostawały w „magicznym czyśćcu zaginionych”. A ją, choć nie fizycznie, skradziono razem z bliźniaczkami. Wierzyła, że powrót do jej ukochanego domu będzie dla niej nowym początkiem. Wyzwoleniem. Choć dobrze wiedziała, że żałoba zmieniła ją w osobę, jaką nigdy być nie chciała. A ona nie mogła się pogodzić, że stała się taką jaką się stała.. śliską, zmienną, nieuchwytną. Powrót Arden i wydarzenia mu towarzyszące, w tym pojawienie się pewnego wielbiciela zagadek kryminalnych, tchnęło w nią nadzieję, że zagadka zaginięcia jej sióstr znajdzie w końcu rozwiązanie. „Rezydencja” to świetnie napisana, nastrojowa powieść o życiu pełnym sekretów, kłamstw i pytań bez odpowiedzi. Kręta jak rzeka i do samego końca nieodgadniona podróż w mroczną przeszłość. Znakomita i ekscytująca historia o ludzkich słabościach . Polecam.