"Jeśli umiemy przy kimś płakać, krzyczeć, pokazać cierpienie, to znaczy, że potrafimy zaufać, bo właśnie wtedy jesteśmy bezbronni, podatni na ponowne zranienie. Można nas wtedy zgnieść jak robaka pełzającego po podłodze. Obnażenie przed kimś swoich słabości jest największym i najpiękniejszym prezentem, jaki możemy podarować drugiej osobie." Karolina Klimkiewicz napisała powieść o młodziutkiej dziewczynie, która bardzo szybko musiała dorosnąć i zmierzyć się z wieloma trudnościami w swoim życiu. Ona i jej ciotka co kilka miesięcy zmieniają swoją tożsamość, aby uciec przez wydarzeniami z przeszłości. Ile jednak można się ukrywać i udawać kogoś innego? Każdy ma swoje granice wytrzymałości i o tym między innymi będzie ta książka. Zola i Camilla docierają do miasta, gdzie dojdzie do niespodziewanych wydarzeń. Jak sobie z tym poradzą? Książka trzyma niesamowicie w napięciu. W trakcie lektury bardzo długo nie wiemy, co sprawiło, że nastolatka i jej opiekunka znalazły się w swoim nietypowym położeniu. Takich tajemnic mamy sporo w tej książce, co sprawia, że powieść jest bardzo emocjonująca, kartki przewracają się same, bo chcemy szybko poznać sekrety bohaterów. Pisarka kreśli ciekawe portrety psychologiczne. Poruszony zostaje temat przemocy domowej w bogatej rodzinie. Między Zolą a nowo poznanym chłopakiem wybucha gorąca miłość, dziewczyna znajduje też wiernych przyjaciół, którzy chcą ją wspierać i pomóc walczyć z problemami. Karolina Klimkiewicz ma już parę powieści na swoim koncie i jej kariera pisarska zdaje się powoli rozkręcać. Swoje książki kieruje przede wszystkim dla młodego pokolenia. Życzę autorce sukcesów.

"Nie jestem już dzieckiem - słowa te obijały się złowrogim echem po całej mojej duszy, bo chciałem nim być i wszystko we mnie łkało, pragnąc powrotu dzieciństwa. Jednak musiałem stłumić krzyk serca." Z przyjemnością piszę tę recenzję, gdyż w moje ręce trafiła prawdziwa perełka. Jestem pełna zachwytu nad książką Lecha Foremskiego. Akcja powieści dzieje się w latach PRL-u, co jest bardzo ciekawym zabiegiem ze strony autora. Przenosimy się w czasy, kiedy dzieci były wychowywane w inny sposób niż współcześnie. Całość czyta się bardzo szybko. Kiedy poznajemy Krzysia, ma on 8 lat. Jest dobrym zwyczajnym dzieckiem, ale w dniu pojawienia się na jego drodze Bogusia, jego życie zmieni się. Nowy kolega namawia chłopca do złych rzeczy i kusi używkami. Wspólne zabawy zamieniają się w pijaństwo i inne niebezpieczne gry. Starszy chłopak jest zepsuty do szpiku kości. Krzyś próbuje się bronić, ale nie potrafi odmawiać Bogdanowi, pozostaje pod jego silnym wpływem. Życie głównego bohatera komplikuje także rozstanie rodziców, trudne relacje z nimi i starszymi siostrami. Brak odpowiedniej opieki i zainteresowania ze strony matki i ojca sprawiają, że dziecko jeszcze bardziej zagłębia się w niemoralności, wpada w sidła zła. Rodzice zdają się tego nie dostrzegać, zajęci swoimi sprawami. Perypetie Krzysztofa śledzimy przez kilka lat, będzie miał on swoje wzloty i upadki, próby poprawy i unikania swojego kusiciela oraz powroty na złą drogę. W życiu nastolatka pojawi się także kobieta, która również będzie miała ogromny na niego wpływ. "Wyspa w kałuży" to ambitna lektura, która wywołuje emocje i nie pozostawia czytelnika obojętnym. To ciekawy portret psychologiczny dziecka, a następnie młodego chłopca, który jest zagubiony w świecie i nie do końca pojmuje, co dzieje się wokół niego. Szuka pomocy i akceptacji, co dostaje w bardzo skąpej ilości. Jest pozostawiony sam w sobie i jedyną osobą, która jest w stanie go uratować, to jego nauczycielka. Nie spodziewałam się aż tak dobrej mocnej powieści. Książka jest gorzka, naszpikowana złymi emocjami, chociaż również pojawia się nadzieja, że chłopak wyrośnie na dobrego człowieka. A także miłość: początkowo platoniczna i bez żadnych szans na jakąkolwiek przyszłość. Przeczytajcie sami.