Éric-Emmanuel Schmitt - Callas, moja rywalka

Ja, Carlotta i ona, Maria

Enzo Ponzi, mediolański przewodnik, zarażony przez dziadka miłościądo opery, oprowadzając wycieczki zawsze wprowadzał je do La Scali.

Gdy pewnego razu spotkał tam Carlottę Berlumi, starą śpiewaczkę operową, którą znał i kochał jego dziadek, zaintrygowały go jej pełne złości i jadu uwagi o Marii Callas (którą on sam uwielbiał). Zaczął z nią rozmawiać i tak poznał życie Carlotty, i dowiedział się, co łaczyło ją z Callas.

Dla obu śpiewanie było pasją i celem życia, obie były sopranistkami, obie podobały się publiczności - ale każda z nich była inna. I tak o jednej zapomniano jeszcze za jej życia, a o drugiej, niemal 50 lat po jej śmierci, wciąż pamiętamy.

Lubię twórczość Érica-Emmanuela Schmitta - małe, literackie perełki.

Opowiada historie ciekawe i niepowtarzalne, jakich nikt inny nie pisze; krótkie, ale poruszające, budzące wiele emocji i pytań.

Jest też miłośnikiem i znawcą opery, która "... jest ucieleśnieniem namiętności, emocji, przepychu, patosu, płomiennego szaleństwa."

Greczynka Sophie Cecelia Kalos, po mężu Meneghini, czyli Maria Callas żyła w latach 1923 - 1977.

Śpiewaczka operowa o międzynarodowej sławie, obdarzona sopranem dramatycznym, głosem trzyoktawowym, o niespotykanej barwie i wielkiej sile. Śpiewająca z niezwykłą ekspresją i oddająca w śpiewie wszelkie emocje.

"Śpiew Callas był piękny. Nieznośnie piękny. Giętki, porywisty, lekki, pogrążał widzów w rozpaczy i jednocześnie służył za pociechę. Pobudzając, koił, ponieważ ucieleśniał życie w całym jego rozmachu i kruchości. Głos Callas, mocny i zarazem poraniony, łączył w sobie ludzką siłę i bezradność.”

Nazywano ją „primadonną stulecia” i La Divina czyli „Boska”. Była primadonną La Scali w Mediolanie i Metropolitan Opera w Nowym Jorku.

I nie tylko śpiewała - ona grała, jak aktorka, z wielką pasją tworząc niezapomniane kreacje - czego inne śpiewaczki nie umiały lub robić nie chciały.

Była to prawdziwa rewolucja - co nie każdemu przypadło do gustu.

Ta książka jest między innymi o tym, jak świat opery przyjął takiego rajskiego ptaka jakim była Maria Callas, jak ją postrzegano i jakie uczucia budziła - od zachwytu po świętą zgrozę.

Po przeczytaniu nie byłam zachwycona i uznałam tę książkę za trochę dziwną - nie tego się spodziewałam ...

Ale ... nie sądzę, by ten pisarz pisał, "co mu ślina na język przyniesie", musiał mieć swój cel i zamiar pisząc właśnie tak.

Toteż przeczytałam drugi raz, zastanawiając się niemal nad każdym zdaniem.

I myślę, że ta książka to kolejne studium natury ludzkiej.

Pokazanie jak przyjmujemy NOWE - z zachwytem (bo to takie nowe, takie inne, takie ożywcze!) lub z wrogością (bo jest inne niż to, co znamy, obce i komu to potrzebne?), jak niechętnie zmieniamy swoje przekonania, jak ciężko jest zaakceptować własną niedoskonałość, a jak łatwo oskarżyć rywalkę o działanie na naszą szkodę i obwiniać o WSZYSTKIE nasze niepowodzenia.

Czy bycie tą najlepszą ze wszystkich jest aż tak ważne, bez względu na cenę? Czy warto rywalizować w zapiekłej złości i zazdrości, bez trzeźwego spojrzenia na całokształt?

A nie lepiej byłoby po prostu cieszyć się życiem robiąc to, co umiemy najlepiej, co jest naszą pasją?

Za możliwość przeczytania oraz zrecenzowania tej książki dziękuję Pani Bognie Piechockiej z PRart-Media oraz Wydawnictwu Znak Literanova.