Mieczysław Gorzka - Spadek po mojemu

Był sobie złodziej ...

Był sobie złodziej ... Nie byle jaki, o nie! Alojzy Stawicki kradł głównie obrazy, te najlepsze, i wg policji ukradł ich około stu, choć - nigdy niczego mu nie udowodniono.

Swoje przeżył i w czasie wojny, i w PRL-u, a gdy stracił w wypadku córkę i zięcia, zaopiekował się ich synami. Chłopakom nie brakowało ptasiego mleka, mieli bardzo  konkretne "kieszonkowe" i robili co chcieli. Kiedy dziadek zmarł, jako 90-letni, bajecznie bogaty i bardzo szanowany obywatel, szczerze go żałowali, bo Alojzy to był równy gość i naprawdę go kochali. Wiedzieli też, że miał  pieniędzy jak Eskimosi lodu i zostawi olbrzymi spadek. Ale - o ile za życia dziadek dawał im praktycznie wszystko, tak teraz uznał, że "spadek musi być po mojemu" i postawił nieoczekiwane, a zadziwiające warunki. Oczywiście mieli wybór: albo je spełnią i odziedziczą jego niewyobrażalnie duży majątek, albo dostaną tylko "nagrodę pocieszenia", jeśli otrzymanych zadań nie zechcą lub nie zdołają wypełnić ...

Mieczysław Gorzka to znany i uwielbiany autor znakomitych kryminałów, dość mrocznych, ale w których pojawiają się ironia  i czarny humor.

28 stycznia 2022 umieścił na FB post, w którym napisał:

"... W ostatnich dniach męczą mnie rozterki autorskie. Nie wiem, co mam pisać… Może Wy mi pomożecie? Napiszcie, co mojego chcielibyście przeczytać ... "

Moją propozycją był, rzecz jasna, mój ulubiony gatunek - komedia kryminalna.

Uwielbiam je za humor,  zagadkę do rozwiązania, cała gamę emocji, z reguły pięknie napisany tekst i pozytywne zakończenie.

Inna sprawa, że  właśnie ten gatunek jest najtrudniejszy dla pisarzy - bo łatwiej czytelnika wzruszyć lub przestraszyć niż rozśmieszyć.

Dla wielu zestawienie słów "Mieczysław Gorzka" i "komedia kryminalna" wydaje się niewiarygodne i bezsensowne, ale życie jest pełne niespodzianek ...

Bo oto trzymam w ręku komedię kryminalną "Spadek po mojemu" autorstwa Mieczysława Gorzki.

Niewiarygodne!

A jednak - ten właśnie autor napisał komedię kryminalną; "po swojemu", ale prawdziwą i znakomitą!

Ku mej wielkiej radości i zachwytowi bez granic!

W książkach szukam głównie odpoczynku od codzienności. Czytając chcę się chociaż pouśmiechać jeśli nie pośmiać, chcę się wzruszyć, nawet popłakać czy zamyślić i poćwiczyć umysł.

I właśnie to dostałam. Czytanie było czystą przyjemnością! Okazji do śmiechu - co nie miara, język i styl bez zarzutu, niebanalny pomysł, mistrzowsko wykreowane występujące tu postacie - wszystkie! Od sąsiadki, przez Alojzego, Grubego, Jacka czy żonę Skrzyńskiego, po obu braci.

Wzruszyła mnie rozmowa dziewczynki ze "świętym Mikołajem" i łezka w oku się zakręciła, gdy przeczytałam "Utykał jak dobrze wytresowany Karino z serialu o koniu". A zestawienie "Damy z łasiczką" Leonarda z "Upadłą Madonną z wielkim cycem" Van Klompa i Wyspiańskim w tle - absolutne mistrzostwo!

Jest i o czym porozmyślać, choćby o wpływie pieniędzy na ludzi czy w ogóle układach międzyludzkich ...

Wyjaśnienie wszystkich zawiłości - zadowalające.

Równowaga między dobrem a złem - zachowana.

W ogóle  wszystko tu jest wyważone, niczego za dużo czy za mało.

Nawet Zakrzewski się pojawił! Czekających na książkę z nadkomisarzem taki króciutki epizod z pewnością nie zadowoli; ale może to taka przymiarka i "wujek" Igi pojawi się, razem z nią, w kolejnej komedii kryminalnej, jako jeden z głównych bohaterów? ...

J-jasne ... Ale pomarzyć można, przecież to nic nie kosztuje ...

No i zakończenie - nie tylko pozytywne, ale i sugerujące, że może kiedyś pojawi się ciąg dalszy.

Czego bardzo bym sobie życzyła! Bom okrutnie ciekawa: co jeszcze wymyślił Alojzy, jakie zadanie zostawił swoim wnukom i JAK autor to opisze ...